Chodaki en omstreken (gevaar in Polska)

(dag7)
We hebben zalig geslapen in het Pagram Hotel. Om 10u. voor de eerste keer een deftig ontbijt naar binnen gewerkt en daarna richting autostrade gestapt op zoek naar een tankstation richting Polen. Aan de autostrade zagen we in de verte een grote parking vol met truckers.
We gingen er te voet naartoe en wandelden de autostrade af. Tot plots een Duitse politiecombi ons deed stoppen. 1 flik stapte uit, maar verstond ons niet. Daarop ging de zijdeur van de combi open en sprongen er onder veel machtsvertoon 4 andere flikken uit. Dat was even goed verschieten. Gelukkig vroegen ze enkel onze pas en zeiden ze dat we iets verder van de baan moesten lopen.
We kwamen aan op de parking met truckers en na een goei uur vonden we een Russische trucker, Slava, die tot onze verbazing een beetje Engels kon. Hij kon ons richting Warszawa (Warschau) brengen.

Onderweg babbelde hij aan 1 stuk door. Hij had het over het doorverkopen van Diesel aan andere truckers, het vervoeren van `2de hands`-wagens en -motors onder de noemer `diplomatieke goederen`, en hoe hij zijn kilometerteller kon manipuleren. Dat laatste kon hij omdat hij een diploma had als ingenieur in de electromechanica, dat verklaarde ook zijn Engelse vaardigheden.
We paseerden onderweg enkele douanecontroles waarbij 1 van ons zich moest wegsteken onder de rugzakken om niet gezien te worden. Slava verwittigde ons steeds met de woorden: `It`s time to play hide and seek!`. Hij nam een pauze in Monki, terwijl wij er op een pc de blog actuelere probeerden te maken, maar we geraakten niet verder dan het relaas over de lange wandeling met het bizarre meisje.
Slava vertelde dat hij terug wou vertrekken, maar wij hadden veel honger en vroegen of hij nog effe kon wachten. Hij gaf ons 20 minuten, en na een goei half uur waren we klaar. Slava was al bijna vertrokken, maar al armzwierend konden we toch nog mee. Hij vertelde ons ook dat hij op weg was naar kirgizie, maar hij moest eerst door Kazachstan, waar hij heel opgetogen over was. Op zijn laptop toonde hij ons zeer enthousiast foto`s van zijn laatste bezoek aan Kazachstan. Slava reed verder naar een parking in Chodaki waar hij de nacht ging doorbrengen. Hij vertelde ons dat hij `s morgens om 7u verder rijdt naar Minsk waar hij woont. Wij stapten uit, dankten hem uitvoerig en trokken het dorp in op zoek naar een plek voor onze tent of een hotel. Ondertussen was het al donker geworden.

Na enkele meters stappen, stopten we aan een afgelegen bar die veel weg had van een louche discotheek. We vroegen aan de `uitbater` hoe we het snelst in het dorp komen. Hij verstond niet goed Engels en bracht ons naar enkele klanten op het terras. Het was een groepje van ongeveer 5 man waarvan enkel 1 kerel (Patrick) Engels kon praten. We vertelden hem dat we van Belgie zijn en we morgen naar Warsawa wilden. Tot onze verbazing had Patrick een vriend in Antwerpen zitten. Hij belde zijn vriend op en vertelde hem ons verhaal. Jan sprak ook even met de Antwerpse Pool, die vertelde dat Patrick ons kon helpen en dat we hem terug mochten bellen moest er een probleem zijn. Na dat gesprek belde Patrick nog een lange tijd met zijn Antwerpse vriend. We bedachten ons dat hij een dure telefoonrekening zou krijgen, maar we waren opgetogen dat Patrick ons naar een hotel wou brengen.

We stapten zijn auto in (een BMW in het arme Polen..) en met ons stapten nog 2 andere kerels mee in de BMW. Onderweg stak 1 van de kerels een Marihuana-pijp aan en gaf hem direct aan ons door. Jan weigerde, maar zei wel al lachend: `yeah, weed is good, weed is good` toen ze zeiden dat hun chauffeur enkel op weed rijdt. De kerels moesten lachen en we genoten van de leuke sfeer in de auto.
Na wat rondrijden wisten we al lang niet meer van waar we kwamen. We stopten voor een hotel. De Poolse kerels gingen naar binnen en zeiden dat we even moesten wachten. Ze kwamen terug en deden teken dat het hotel vol zat. We reden verder en opnieuw boden ze een joint aan. Ze vonden een 2de hotel en weer moesten we in de auto wachten, deze keer bleef 1 kerel bij de auto staan. Ook dit hotel zat vol zeiden ze.

Toen we terug reden, stelden ze voor om ons naar een 4-sterren hotel te brengen en ze stonden erop om de helft van de hotelkosten te betalen. We kregen niet de ruimte om dit aanbod te weigeren en we begonnen hun hulpvaardigheid en vrijgevigheid verdacht te vinden. Tijdens de rit vroeg Patrick mijn gsm en typte zijn nummer in. Ik dacht dat hij gewoon zijn nummer ging opslaan op mijn gsm, maar hij belde naar zichzelf waardoor hij mijn nummer had. We voelden ons minder en minder op ons gemak en zeiden dat ze zoveel moeite niet voor ons moesten doen. Maar Patrick antwoordde dat het geen probleem is zolang hij maar op ons kon rekenen als hij naar Antwerpen zou komen. Het zaakje begon dus serieus te stinken. Na een tijdje kwamen we aan het 4-sterren hotel `Chopin` aan. Ze lieten ons weer wachten in de auto terwijl 1 kerel aan het stuur bleef zitten. Jan ontdekte ook dat zijn deur langsbinnen niet openging. De 2 andere kerels kwamen buiten en zeiden dat er nog plaats was in het hotel.

We dachten dat alles nu wel inorde zou zijn en vroegen zelfs om met de kerels op de foto te staan.

We gingen het hotel binnen, maar tot onze verbazing gingen de kerels mee naar binnen. Tijdens het aanmelden aan de receptie, vertrokken plots Patrick en een andere kerel zonder een woord. De 3de bleef bij ons. Hij sprak enkel Pools, dus er was geen mogelijkheid tot communicatie. We betaalden `ons deel` voor de kamer en we kregen de sleutel. De kerel bij ons nam direct onze sleutel vast en stond erop ons naar de kamer te brengen. We begrepen echt niet waarom hij nog steeds bij ons bleef. Hij opende onze deur en deed teken dat we onze bagage binnen moesten zetten. Hij leidde ons terug de gang in en sloot de deur van onze kamer. Eindelijk gaf hij de sleutel aan ons. We moesten hem tot buiten volgen om zijn vrienden op te wachten. We wisten echt niet meer wat we er van moesten denken. Er ging vanalles door ons hoofd.

Na een kwartiertje buiten wachten, kwam Patrick met zijn vriend terug aangereden. Deze keer zat er ook nog een meisje vanvoor in de auto. Het leek alsof ze er niet graag bij was. Waarschijnlijk een prostituee of drugshoertje, dachten we. De kerels begonnen tegen elkaar te praten en lieten ons in het ongewisse. Tot 3 maal toe vroeg ik aan Patrick wat nu het plan is, maar plots leek hij geen Engels meer te verstaan. Hij zei enkel dat ze ons morgenvroeg om 7u zullen opwachten aan het hotel. Voor we iets konden zeggen staken ze een briefje van 100 Zloty (=25 euro, veel in Poolse normen) en een marihuana-pijp in mijn broekzak.

Uiteindelijk vertrokken ze en lieten ons verbijsterd achter. We gingen naar de hotelkamer en probeerden alles op een rijtje te zetten. We voelden ons niet echt veilig meer en beseften dat we in een vuil zaakje betrokken waren geraakt. Het feit dat Patrick mijn gsmnummer heeft, maakte mij het meeste ongerust. Helder denken was op dat moment uiteraard uitgesloten. We hadden beiden niet veel goesting om in dit hotel te blijven.

Onze eerste ingeving was om de receptie in te lichten van wat we beleefden. Ze verschoten van ons verhaal. Ook gaven we hen het briefje van 100 Zloty en het pijpje. Meteen was het voor hen duidelijk in wat voor miserie we waren terecht gekomen. Toen ik vertelde dat ze ook mijn nummer hadden werden ze toch vrij ongerust over onze veiligheid. We lieten ook de foto die we trokken van de kerels uploaden en vertelden dat we liever niet in het hotel bleven en liever terug naar de parking wilden gaan waar trucker Slava aan het slapen was en `s morgens om 7u weer vertrekt. We waren vrij zeker dat hij ons terug zou meenemen verder naar het Oosten.

De receptie kwam zelf ook met enkele voorstellen af, maar we kozen voor ons eigen plan. De receptie was zo vriendelijk om het deel dat wij betaalden voor de kamer terug te geven. Het deel van de Poolse kerels hielden ze in op vraag van een mannelijke hotelmedewerker die ons voor dat geld wilde rondrijden op zoek naar de bewuste parking. Het kon ons allemaal niet schelen zolang we maar weg van het hotel waren. We wisten helemaal niet meer waar de parking lag door de lange rit. We wisten enkel dat er een rondpunt in de buurt lag.

De man reed langs verschillende ronde punten, maar nergens was de juiste parking te vinden. We merkten dat de man het serieus beu werd, maar omdat hij enkel Pools sprak bleef hij grommend doorrijden. We lieten hem het hotel opbellen zodat ze van daaruit even de gemoederen konden bedaren. Na het telefoontje besloot de man nog naar 1 parking te rijden. Uiteindelijk was dat de parking die we zochten. We bedankten de man en liepen de parking op. Het dreigend geblaf van de Duitse Scheper op de parrking kon ons even niks schelen en we spraken de bewaker in lichte paniek aan. Deze kerel verstond geen woord Engels en wou ons zo snel mogelijk weg. Met hand en tand probeerden we de situatie uit te leggen, maar tevergeefs.

Gelukkig kwam er op dat moment een Pool aangereden die een beetje Duits kon. We vertelden alles nog eens aan hem en vroegen hem het aan de parkingwachter uit te leggen. Maar ons gesprek liep niet echt vlot. We waren zelf nog niet tot onze positieven gekomen en om dan alles in het Duits uit te leggen… Het liep dus allemaal zeer stroef. Na een hoop misverstanden en foute vertalingen, konden we uiteindelijk in de bar van de parking gaan zitten. Het was ongeveer 1u `s nachts en het was niet toegestaan om op de parking te slapen. Dat vonden we niet erg, we waren al blij dat we konden blijven en nog is rustig konden nadenken over al de feiten die elkaar zeer snel opvolgden.

We bestelden ons een pint en een maaltijd en kwamen tot rust. Het enige dat me bleef dwarszitten was het feit dat ze mijn nummer hebben en ze morgenvroeg waarschijnlijk zullen bellen. Ik besloot ons moeder op ludieke en onrechtstreekse manier alle gegevens en plaatsnamen door te spelen die te maken hadden met de gebeurtenissen. Misschien was het een overdreven reactie uit angst, maar ik wou dat op zijn minst iemand wist waar we op dat moment waren om alle risico`s uit te sluiten. Naar Verdijck en Van Huffel stuurde ik een kort bericht met de gebeurtenissen en beloofde ik de volgende dag nog iets te laten weten, deed ik dat niet moesten ze ons moeder inlichten.

Rond kwart na 7 kwam onze vertrouwde trucker Slava uit zijn truck gekropen. Hij was verrast ons te zien. We vertelde hem kort het verhaal en boodt direct zijn truck weer aan. We reden tot voorbij Warsawa, we lieten het dorp links liggen omdat die Poolse kerels wisten dat we daar naartoe gingen. We waren nog steeds in een lichte roes van paniek. Rond half 8 kreeg ik de verwachtte telefoontjes van Patrick. Ik had voordien mijn voicemail aangepast, die mijn volledige naa; bevatte. Na 5 oproepen die ik niet beantwoordde, leek hij het op te geven. Ik zette mijn gsm uit en we probeerden wat te slapen.