Riga (Latvija)

(dag13)
Voor we gisteren onze bagage gingen afhalen, stopten we eerst nog aan een Russisch restaurant voor een goede maaltijd. Maar we kregen companie van een opdringerige alcoholverslaafde Litouwer. Hij vertelde hoe zijn moeder op haar 13de naar Goelags-kampen werd gedeporteerd tijdens de koude oorlog en hoe de Russen voor hem toch doorgingen als een slecht uitgevoerde Nazi-parodie. Na deze matig interessante geschiedenisles van een gefrustreerde ex-sovjetbewoner die vroeger voor zijn mening zou zijn worden opgehangen, gingen we eindelijk ons bagage oppikken.
We kregen van de hotelconcierge, aka `the live action Milhouse`, hopen informatie die we nadien gretig in de wind sloegen. We verteerden zijn gezever met een lauwe pint onder de luifel van het Ecotel en aanschouwden de regenbui al filosoferend over Bart De Wever zijn persoon en politieke gedachtengang. Aangekomen aan een bushok, waar we nog niet zeker waren dat we een bus gingen nemen, beleefden we de grootste gemiste kans uit ons leven: 2 zatte, doch knappe vrouwelijke figuren nodigden ons al armzwierend met de flessen in de hand de bus op. Ons verstand schakelde zich meteen uit en al onze ledenmaten stopten met functioneren. Dat duurde tot de bus verder reed en pas later kwamen onze hersencellen weer tot leven en hebben we onszelf heel de avond vervloekt om onze anti-productieve reflex.
We liepen vol zelfvervloeking naar een eerste tankstation om Vilnius te verlaten en al de irrealiteit te kunnen vergeten. Die avond bleef het maar bij 1 bruikbare lift. Bij de volgende die we aanspraken, werden we nog maar eens geconfronteerd met de ondraagbare en verlammende hulpvaardigheid en gemeende en oprechte vriendelijkheid van de Litouwers. Voor we het wisten werden we nog maar eens voor een hotel gedropt (terug in de richting van Vilnius! Fuck!) en werd er boven onze hoofden een kamer geregeld. Het hotel suckte een pak en de service was om spontane braakneigingen van te krijgen.


`s Morgens was er blijkbaar geen ontbijt voorzien en onze bankkaarten werden niet aanvaard. Na een non-communicatief gesprek, barcht een bokkig wijf ons tot een bankautomaat (nog dichter richting Vilnius! Fuckx2). We betaalden het mens en verwijderden ons uit haar negatieve aura. Verzonken in nul gedachten dropen we te voet af richting een volgend station. In dat station kochten we een verlebberd broodje en werden we met een volle maag door heel het personeel weggejaagd. Jan sprak nog snel een griet met een dikke Lexus aan en jeps, weg waren we.
500 meter verder stonden we aan het zelfde station waar we gisteren werden opgepikt door de bron van de voorbije miserie en frustratie. We kregen er deze keer een lift van een net getrouwd Schots/Litouws koppel. Eens een leuke ervaring om met een Engelse wagen mee te rijden, zeer bizar. Ze reden een flink eind richting Riga, maar werden ook een bron van miserie en frustratie nadat ze ons midden van een no-mans autostrade afzetten. In de weide omgeving geen station te zien. We maakten dan weer een bordje, maar inderdaad, zonder succes. Naarmate de uren voorbij gingen, werd ons brein creatiever dan ooit en bedachten we het meesterplan om het woord Riga te verspreiden op 4 bladen en deze in de lucht te steken. Nu ging het zeker lukken!

Aan sommige reacties van chauffeurs zagen we dat we zonder pikhouweel serieus het ijs aan het breken waren. Maar het feit was wel dat ook deze keer niemand stopte.
Als wanhoopsdaad gooiden we onszelf op de weg en kregen we een auto gestopt die ons TERUG naar een vorig tankstation kon brengen. Mismeesterd door honger en vermoeidheid lieten we ons nr het station brengen. Daar deden we onze laatste Litouwse nikkel op en na enkele mislukte pogingen om een lift, troffen we een dikke lame Litouwse trucker aan die ons zonder Engelse taalkunde, maar vooral zonder enige twijfel ons wilde meepakke, en nu komt het, : rechtstreeks naar RIGA! Hoera en nog eens hoera!
Na een chille rit met de chille truckdriver kwamen we aan op de ring rond Riga.



(foto: Jan zijn hoofd begeeft zich tussen de G en de A)
Na wat fotoshoots aan de in Hollywoodtesque witte letters, die de vorm aannamen van de in de aangekomen stad; Ryga dus, kregen we onze eerste POUSSE MAGIQUE(!)(het duimgebeuren) te pakken. En nog wel van een blond jong veulen die liever 2 jongens meenam dan 1. Waarom is een raadsel, maar het zal met ons te maken hebben. Zij bracht ons naar het centrum van Riga. En ziehier ons bericht.